Choroba Helmicha

Choroba Helmicha została zdiagnozowana oraz wpisana na oficjalną listę chorób przez Wielebnego Profesora Huiga von Helmicha. Jego pacjentem była młoda dziewczyna, Elske, z dużym potencjałem magicznym. Twierdziła, że widzi osoby, których istnienia nie był w stanie potwierdzić nikt z jej otoczenia. Dodatkowo opowiadała o miejscach, które zgodnie z wiedzą Kolegium nie istnieją.

Wstępne rozpoznanie pacjentki potwierdziły, że Elske pochodziła z przemocowej rodziny, która znęcała się nad nią psychicznie. Dziewczyna nie odebrała też nauk odpowiedniej dla osoby o jej potencjale magicznym. Nie miała też żadnych rówieśników, z którymi mogła spędzić czas. Jej otoczenie utwierdziły ją w poczuciu samotności oraz stanie zaniżonej własnej wartości.

Elske stała się samotna i wyobcowana do tego stopnia, że nieświadomie zaczęła wykorzystywać swój talent magiczny do wprowadzania się w stan transu podczas spoczynku. Zsyłała na samą siebie sny, w których miała przyjaciół i szczęśliwe życie. Choć pozornie może to brzmieć jako potrzebna dla niej ucieczka w rzeczywistości to początek rozwoju choroby.

Z czasem choroba się nasilała, a Elske zaczął się zlewać świat rzeczywisty, z tym, który utworzyła - zaczęła wiedzieć wymyślonych przyjaciół poza stanem transu. Głównym problemem w rozwoju choroby jest zaniżone poczucie własnej wartości przez które pacjenci rzadko rozmawiają o swoich “przyjaciołach”, gdyż czują, że nikogo to nie obchodzi.

Trzy lata ciężkiej pracy Wielebnego Profesora Huiga pozwoliły mu wyleczyć swoją pacjentkę - do dzisiaj uznawane jest to za jedno z największych osiągnięć cesarskiej nauki.

Lata badań oraz przeprowadzania statystyk pozwala wysunąć tezę, jakoby osoby z dużym potencjałem magicznym były znacznie bardziej podatne na schorzenia psychiczne. Ich wewnętrzna magia sprzyja rozwojowi chorób umysłowych - mag może nieświadomie z pomocą magii obrazować swoje problemy oraz lęki. W cyklu Choroby Helmicha przychodzi moment, w którym osoba chora rezygnuje ze swojego życia w świecie realnym na rzecz tego z transów. Często oznacza to zupełne odcięcie się i ciągła próba wprowadzenie siebie w stan snu. Kwestią czasu jest, aż pacjent w swojej manii uzna, że jedynym sposobem na uzyskanie celu jest śmierć.

Samo leczenie Choroby Helmicha jest niezwykle trudne i głównie zależy od stadium choroby. Najbardziej pomocna w tym procesie będzie odpowiednio zaplanowana do indywidualnego przypadku sesja onejromantyczna. Można też próbować powoli uświadamiać osobę chorą o jej stanie, lecz istnieje związane z tym ogromne ryzyko. Dla osób zdrowych oczywistym jest, że “przyjaciele” pacjenta nie istnieją, lecz osoby chore nie myślą w tych przypadkach racjonalnie. Próba uświadomienia może zostać odebrana jako odebranie samotnej osobie jej przyjaciół, jako próba wyobcowania jej od tych, która kocha.

Z drugiej strony, jeśli pacjent uwierzy i przyjmie do wiadomości stan faktyczny, jego bardzo obciążona oraz wrażliwa psychika może nie udźwignąć takiego brzemienia. W końcu pacjent zostaje uświadomiony, że najszczęśliwszy element jego życia był kłamstwem. Najczęściej prowadzi to do poczucia beznadziei i bez odpowiedniej reakcji ze strony otoczenia prowadzi do samobójstwa.

Najgorszym wariantem jest sytuacja, w której pacjent zrozumie, że wykreowane szczęście jest fałszywe, lecz uzna, że akceptuje ten stan rzeczy i w pełni się mu odda. Ten wariant sprawia, że choroba znacząco przyspiesza i ze strony lekarza wymagane jest szybkie, nierzadko radykalne działanie. Najczęściej wymagane jest usuwanie wspomnień z pomocą onejromancji, które prowadzi do wyleczenia choroby, lecz pacjent zmienia się wtedy diametralnie. Choć zostaje wyleczony staje się wybrakowaną częścią samego siebie. Z świecie cesarskiej medycyny uznawane jest to za największą porażkę lekarza.