Bursztyn Rektorki

Bursztyn Rektorki to piwo pszeniczne, które narodziło się w Akademickim Browarze Uniwersytetu Whisperhout. Jego początki sięgają czasów, gdy uczelnia postanowiła stworzyć własny trunek dla studentów i wykładowców, łącząc tradycyjne metody warzenia z wiedzą alchemiczną i botaniczną.

Piwo szybko zyskało uznanie nie tylko wśród społeczności akademickiej, ale także poza murami uniwersytetu. Dzięki swojej unikalnej recepturze i wysokiej jakości, Bursztyn Rektorki stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych trunków w regionie, eksportowanym nawet do odległych krain.

Nazwa piwa ewoluowała wraz z płcią urzędującego rektora, co uczyniło z niego nie tylko napój, ale także symbol ciągłości i tradycji uniwersyteckiej. Obecna nazwa, Bursztyn Rektorki, honoruje Gväedil Lämiabriss'i var Sabelrot, która przewodzi uczelni.

Bursztyn Rektorki to piwo pszeniczne, którego receptura opiera się na starannie dobranych składnikach. Podstawę stanowią słody pszeniczne i jęczmienne, pochodzące z lokalnych upraw w Dolinie Midru. Do fermentacji używa się specjalnej odmiany drożdży, hodowanych w browarze uniwersyteckim.

Kluczowym dodatkiem jest kolendra, która nadaje piwu charakterystyczną ziołową nutę. W niektórych edycjach eksperymentalnych dodawane są również inne zioła, takie jak lawenda czy szałwia, a także skórka gorzkiej pomarańczy dla uzyskania subtelnych cytrusowych akcentów.

Woda wykorzystywana do warzenia pochodzi z podziemnych źródeł w Górach Kamiennych, znanych z wyjątkowej czystości i mineralizacji. Cały proces produkcji odbywa się pod ścisłą kontrolą mistrzów browarnictwa z Uniwersytetu Whisperhout.

Bursztyn Rektorki powstaje w Akademickim Browarze Uniwersytetu Whisperhout, gdzie studenci pod okiem mistrzów browarnictwa uczą się tradycyjnych metod warzenia. Proces rozpoczyna się od starannego wyboru składników – słodu pszenicznego i jęczmiennego, które nadają piwu charakterystyczną kremową teksturę i złocisty kolor.

Następnie słód jest mielony i mieszany z gorącą wodą w kadzi zaciernej, gdzie enzymy rozkładają skrobię na cukry. Powstały słodki płyn, zwany brzeczką, jest gotowany z dodatkiem kolendry, która nadaje piwu unikalny aromat. Po ugotowaniu brzeczka jest schładzana i przelewana do kadzi fermentacyjnej.

Do schłodzonej brzeczki dodawane są specjalne drożdże górnej fermentacji, pochodzące z lokalnych szczepów. Fermentacja trwa około tygodnia, podczas której drożdże przekształcają cukry w alkohol i dwutlenek węgla. Po zakończeniu fermentacji głównej piwo jest leżakowane przez kilka dni, aby smaki się zrównoważyły.

Ostatnim etapem jest butelkowanie lub beczkowanie piwa. Bursztyn Rektorki nie jest filtrowany, co nadaje mu lekko mętną, naturalną postać. Przed podaniem piwo powinno być schłodzone, ale nie zbyt mocno, aby zachować pełnię aromatów.

Bursztyn Rektorki serwowany jest przede wszystkim w ciężkich ceramicznych kuflach, ozdobionych herbem Uniwersytetu Whisperhout. W bardziej eleganckich lokalach, szczególnie tych odwiedzanych przez szlachtę i uczonych, podaje się go w wysokich kielichach z zielonego szkła, sprowadzanych z Silmaaroonu. Kielichy te podkreślają złocisty kolor trunku i pozwalają w pełni docenić jego aromat.

Piwo pije się schłodzone, ale nie lodowate, aby nie zagłuszyć delikatnych nut smakowych. Wśród studentów i wykładowców uniwersytetu popularne jest popijanie Bursztynu podczas dysput naukowych i spotkań towarzyskich. Trunek często towarzyszy też ucztom wydawanym przez rektorkę Gväedil, gdzie serwowany jest jako elegancki dodatek do dań mięsnych i serowych.

W karczmach Miasta Studenckiego Whisperhout Bursztyn Rektorki podawany jest często z przekąskami takimi jak pieczony ser z miodem, wędzone kiełbasy czy chleb z ziołami. Wśród miejscowej ludności przyjął się zwyczaj picia tego piwa podczas świąt i uroczystości związanych z życiem akademickim, takich jak immatrykulacje czy obrony prac dyplomowych.

Ze względu na swoją popularność, piwo stało się nieodłącznym elementem kultury studenckiej w Whisperhout. Wśród studentów krążą nawet żartobliwe rymowanki i pieśni wychwalające smak Bursztynu. Trunek ten, początkowo będący lokalnym specjałem, zyskał taką sławę, że stał się jednym z symboli miasta i uniwersytetu, rozpoznawalnym w całym Araulenie i poza jego granicami.